Adaś, 51 lat, musi mieć matkę w zasięgu wzroku Maria Rogowska budzi tęgiego mężczyznę z kapucyńską łysiną na czubku głowy. Dobrze, by sprawy fizjologiczne załatwił w lokalu, nie w ośrodku, bo załatwia je nieporządnie. Mamusia obmywa Adasia, ubiera, potem goli. - Spokojnie Adaś - walczy ze sztywnym ciałem. Drzwi do łazienki nie posiadają klamki, bo Adaś nie umie ich otwierać. Mamunia kroi chleb z masłem na cząstki. Popity mięknie w ustach, bo Adaś nie ma górnych zębów. Walczy z cząstką chleba, zaciskając zgryz nienaturalnie w podkówkę. Adaś umie powiedzieć "mama", "u", a wręcz "rrr". Kubek z herbatą dzwoni o dolne zęby. Matka nakłada Adasiowi rękawiczkę na jedną rękę, bo Adaś ma manię: skubanie jednej dłoni drugą. Posłuszny. Nie zdejmie tej rękawiczki, dopóki nie wróci ze szkoły zwanej szkołą życia. Trafiają tam ni to dorośli, ni to dzieci na terapię, która po ludzku nazywa się uspołecznieniem. Dla Adasia to życie, dla matki też, bo do 15.00 zbierze siły na resztę dnia. Obuwie. Starsza pani zgina się w kabłąk powolutku, szukając butów. Adaś nie znajdzie buta na wycieraczce. Próg. Adaś szuka nogą krawędzi pierwszego schodka, bo widzi świat tak, jakby patrzeć poprzez butelkę. Czeka na mamę przy drzwiach klatki schodowej. Sam nie wyjdzie na zewnątrz, bo za drzwiami przestrzeń jest nieograniczona, co wywołuje u niego panikę. Szuka ramienia matki, stawia w przestrzeni jedną nogę, potem drugą. Nogi. Adaś zaczął chodzić na stopach matki. Trzymała go pod pachami, stawiała na indywidualne stopy i uczyła odruchu chodzenia. Bo Adaś to człowiek mechanizm. Przyzwyczaja się do odruchów. Jeżeli jest w dobrym humorze, jeszcze na dzień dzisiejszy staje na stopy matki, wydając z siebie ni to jęk, ni śmiech.

http://knut.ns1.name/?p=81665

data dodania wpisu: 19-06-2011

Keywords: fundacja matki teresy, dom opieki dożywotniej, upośledzeni umysłowo, fundacja im. matki teresy z kalkuty w krakowie